De 72-jarige mevrouw Hranush Grigoryan is een bejaarde alleenstaande vrouw. Ze is geboren in het dorp Geghanist, in de regio Ararat, ongeveer 60 km van de hoofdstad Yerevan. Ze verbleef hier in het huis van haar vader, ze woonde bij haar ouders, broers en zus. Haar ouders en broers zijn inmiddels overleden en haar zus woont met haar familie in Rusland. Sinds 1981 woont ze in de hoofdstad Yerevan.

Mevrouw Hranush heeft haar middelbare schoolopleiding in haar geboortedorp gedaan. In 1969 werd ze toegelaten en studeerde gedurende 3 jaar aan het Militair trainingscentrum van Yerevan en haalde de kwalificatie van verpleegster. Na haar afstuderen werkte ze in 1972-1990 als dienstdoend verpleegster bij het Epit Bureau in Yerevan. Van 1990-2004 werkte ze als wijkverpleegkundige in de Polikliniek Yerevan No. 9. Mevrouw Hranush trouwde in 1981, op 31-jarige leeftijd, en verhuisde naar Yerevan, naar het huis van haar man Rafik. Rafik was een militair en stierf in 2002. Ze hebben geen kinderen gekregen. Ze vertelt dat het niet onderzocht was waarom ze geen kinderen hebben gekregen en dat ze hier spijt van heeft. Na de dood van haar man in 2002, verkocht haar stiefbroer het huis van haar man en verdeelde het geld onder de familieleden van haar man. Mevrouw Hranush ontving een heel klein bedrag. Met dat geld besloot ze tijdelijk in Geghanist te gaan wonen bij het gezin van haar broer, omdat ze alleen was en depressief na de dood van haar man.  Ze had behoefte aan een warme familiaire sfeer. Tot 2013 woonde ze in het dorp Geghanist, in het huis van haar broer.

In 2013 kocht mevrouw Hranush met enige financiële steun van haar neef en wat van haar spaargeld een huis in Yerevan, vlakbij haar huidige woning, in een poging haar eigen plekje te creëren. Ze heeft 4 jaar (2013-2017) in een klein huisje gewoond, waar de omstandigheden volgens mevrouw Hranush verschrikkelijk waren. In 2017 heeft ze het huis verkocht en het huidige huis gekocht, dat een kamer heeft, maar de staat hiervan is niet al te best, maar de muren zijn in ieder geval van steen. Ze kocht het huis voor 750.000 AMD / € 1753,- . Ze betaalde met een deel van het geld dat ze ontving van de verkoop van het huisje – 300000 AMD / € 701,-  en de rest van het geld werd bijgedragen door haar neef. De neef heeft nu een gezin en kan mevrouw Hranush al een tijdje niet meer helpen, omdat hij nauwelijks voor zijn eigen gezin kan zorgen.

Dit huis is klein. Slechts één bed, één tafel met twee stoelen en een kast pasten net in één kamer. Het bed doet dienst als sofa, alles wat ze nodig had stond op tafel: kruiden, boeken, medicijnen. Al het bestaande meubilair is versleten, kapot en aan verandering toe. Ze houdt ervan om voor planten te zorgen en vindt zo troost in haar grauwe eenzaamheid. Op tafel lag de Bijbel en het gebedenboek, de dagelijkse vrienden van mevrouw Hranush. Ze leest en voelt dat God met haar is.

Het maken van foto’s was niet makkelijk omdat er nauwelijks ruimte was om te bewegen. Jaren geleden voegde mevrouw Hranush, met wat van haar spaargeld, een kleine kamer naast die kamer toe door een nieuw raam en een nieuwe deur te installeren. Het werk is gratis gedaan door de buurman. Mevrouw Hranush blijft in haar kleine kamer wonen. De toegevoegde kamer is leeg, alleen de watercontainers stonden tegen de muur opgesteld en een kleine, blauwe gasfles waarop ze kookt. Het huis ligt vrij ver van de gebouwen en in een verlaten gebied waar geen waterleiding is. Op deze hoge leeftijd is het moeilijk om water te halen. De woning heeft geen nutsvoorzieningen, er is geen badkamer en ze verwarmt water met een boiler en baadt in een kom. Er is geen keuken, er zijn geen apparaten, alleen een oude, goed gekoelde koelkast in een hoek van de kamer, die vaak dienst doet als kast. De wc staat buiten het huis, vrij ver van huis, wat moeilijk is voor mevrouw Hransuh op haar leeftijd. In de winter moet ze 14.000 AMD / € 33,- betalen voor nutsvoorzieningen (elektriciteit, kleine gasflesvulling), omdat ze de kamer verwarmt met een elektrische kachel. In de zomer betaalt ze 5000 AMD / € 12,-  voor nutsvoorzieningen.

Mevrouw Hranush heeft een 3e graads handicap. Ze heeft diabetes en krijgt elke maand gratis medicijnen van 19 poliklinieken. Ze heeft een hoge bloeddruk en hartritmestoornissen. Voor deze problemen neemt ze medicijnen in volgens de instructies van de arts waarvoor ze maandelijks zo’n 20.000 AMD / € 47,-  nodig heeft. Dit is best veel geld voor mevrouw Hranush, als we er rekening mee houden dat haar maandelijks pensioen maar 40.000 AMD / € 94,-  is. Mevrouw Hranush heeft voedsel en medicijnen nodig, want met haar pensioen van 40.000 AMD / € 94,- koopt ze maar een deel van haar medicijnen waardoor het vaak erger wordt, haar bloeddruk enorm stijgt, en ze problemen met haar hart krijgt. De prioriteit voor haar is het probleem van water, vanwege het gebrek daaraan moet ze lange afstanden afleggen met plastic containers vol water om water te hebben om te drinken, te koken en kleren te wassen. Om het waterleidingprobleem op te lossen, informeerde mevrouw Hranush en stelde vragen aan experts en ontdekte dat er 500.000 AMD / € 1369,- nodig zou zijn om het water bij haar huis te brengen.

Ze droeg de oorbellen die ze 30 jaar geleden kocht, maar nooit uit haar oren haalt. Toen we weggingen, zei ze dat ze God elke dag bedankt, ondanks alle moeilijkheden. Bedankt om op de been te zijn, te kunnen lopen, bewegen, naar de polikliniek, winkel, enz. te kunnen gaan, zelfs met moeite.

We zijn van plan om mevrouw Hransuh Grigoryan in het project seniorsponsoring in te schrijven. Als gevolg hiervan ontvangt zij voedingspakketten, krijgt zij medische hulp, kleding, verzorgingsproducten, sociaal psychologische ondersteuning en tijdens de windermaanden krijgt zij verwarming.  Zeer belangrijk hierbij is dat zij weer in de samenleving zal worden geïntegreerd. Zij zal mensen ontmoeten, lezen, en psychologische en geestelijke gesprekken voeren.

Het bericht Hranush Grigoryan verscheen eerst op Mensenkinderen.

Meneer Rafik is 81 jaar en woont samen met de 75-jarige mevrouw Eghsan Khachatryan in Yerevan. Meneer Rafik is geboren in de hoofdstad van Georgië, Tbilisi, op 300 km van Yerevan. Meneer Rafik was twee jaar oud toen hij, nadat ze hun huis in Tbilisi hadden verkocht, met zijn familie in 1943 naar de hoofdstad Yerevan verhuisde. Ze kochten een huis in de wijk Monument van de hoofdstad Yerevan, waar ze 61 jaar woonden. Ze hadden grote stukken land en tuinen, waar ze zich mee bezig hielden. Meneer Rafik heeft een middelbare opleiding genoten. Sinds 1957 heeft hij als bouwvakker gewerkt aan de bouw in staats private constructies. Hij werkte tot 2003. Meneer Rafik trouwde in 1965 met mevrouw Eghsan en woonden samen in de wijk Monument in de hoofdstad Yerevan. Tijdens hun huwelijk kregen ze drie kinderen, twee zonen en een dochter. Meneer Rafik en zijn vrouw Eghsan wonen sinds 2004 in hun huidige appartement, toen de staat hun Monument-huis tegen een vergoeding als noodwoning sloopte. Omdat hun voormalige woning in het centrum van de hoofdstad lag, zorgde de staat voor een grote som geld om drie huizen aan de rand van de stad te kunnen kopen: dit tweekamerappartement voor hun oudste zoon, hun gescheiden dochter en henzelf.

De jongste zoon, de 43-jarige Rubik, woont met zijn gezin in een door zijn grootvader geschonken huis in de wijk Monument (dat naast hun oude huis stond dat werd gesloopt en niet was opgenomen in het sloopplan) in het bestuursdistrict Nork. De oudste van de jongens, Vladimir; 56 jaar oud, woont met zijn gezin in het Zeytun-district van Yerevan. De kinderen van meneer Rafik zijn nauwelijks in staat om voor hun gezin te zorgen en ze kunnen hun ouders zelden bezoeken vanwege hun drukke schema. Na de aankoop van dit huis in 2004, hebben de zonen van meneer Rafik wat cosmetische reparaties uitgevoerd en posters op de muren geplaatst, maar iets anders is er niet gedaan. De ramen zijn van hout, de wind waait door de gaten en het regenwater stroomt naar binnen. In de kleine badkamer zijn de vloertegels al doormidden gescheurd, de toilettank werkt niet, waardoor er constant water in de badkamer staat. De oude meubels zijn meegenomen uit hun voormalige huis, waarvan ze sommige tweedehands hebben gekocht.

Meneer Rafik heeft gezondheidsproblemen. In 2015 kreeg hij een hartaanval en werd hij geopereerd, maar hij blijft pijnklachten op de borst houden. Elk jaar in het voorjaar gaat hij naar het ziekenhuis, waar hij als vaste patiënt gratis behandelingen krijgt. Sinds 2016 heeft meneer Rafik ook maag-darmproblemen en buikpijn. Tijdens het onderzoek werden galstenen gevonden, volgens de arts is een operatie nodig, maar volgens zijn behandelend cardioloog zal hij de operatie niet te boven kunnen komen. Hij gebruikt medicijnen zodat hij in ieder geval geen pijn heeft. Het maandelijkse pensioen van meneer Rafik is 45.500 AMD / € 112,-, waarvan ongeveer de helft, ongeveer 20.000 AMD / € 49,- wordt besteed aan bloeddruk- en hartmedicijnen.

Mevrouw Eghsan heeft van 1982 tot 1992 als schoonmaakster gewerkt bij het Yerevan Medisch Instituut. Daarna lukte het niet meer, omdat door veel op de been te zijn, ze gewrichtspijn kreeg. Mevrouw Eghsan heeft diabetes, waarvoor ze medicijnen neemt die ze gratis krijgt van de wijkpolikliniek. Mevrouw Eghsan heeft schommelingen in haar bloeddruk, artritis, sclerose en vergeet vaak wat ze heeft gezegd. Ze gebruikt medicijnen voor al deze ziekten die ze koopt. Ze merkt op dat haar tenen soms koud zijn, soms voelt ze ze niet. Ze is in 2018 voor het laatst onderzocht, maar ze gaat niet meer voor onderzoeken vanwege financiële en psychische problemen. Naast diabetes medicatie wordt de rest van de medicatie gekocht bij een apotheek, waarvoor ze ongeveer 20.000 dram / € 49,- per maand moet betalen. Ze moet dit altijd innemen zoals haar arts heeft voorgeschreven. Het maandelijkse ouderdomspensioen van mevrouw Eghsan is 28.000 dram /  € 69,- , wat nauwelijks genoeg is om medicijnen te kopen.

Mevrouw Eghsan heeft een grote liefde voor vegetatie. Tijdens het bezoek zagen we planten op het balkon van de eetkamer, waar ze voor zorgt. In de kleine keuken waren touwen met groenten, die ze met haar eigen handen weefde om te drogen en in de winter te gebruiken om te koken. Mevrouw Eghsan liet ons hun familiefoto’s zien en herinnerde zich tegelijkertijd hun jonge jaren met haar man en kinderen. Ze houden van elkaar en helpen elkaar met huishoudelijke taken.

Ze betalen in de winter 35.000 AMD / € 86,- voor stroom, water en gas. Het hoofdbedrag wordt gevormd door het verwarmen van het huis met een kachel. In de zomer betalen ze 20.000 AMD / € 49,- . De familie ontvangt 4 keer per jaar, elke drie maanden, 18.000 AMD / € 44,-  bijstandsuitkering. Het bedrag is laag, maar volgens mevrouw Eghsan proberen ze elke cent te gebruiken voor de meest noodzakelijke behoeften, wat niet altijd lukt. Aan het eind van het bezoek uitten ze hun dankwoord, een bekentenis van liefde om door te geven aan de mensen van de Stichting, en alle lieve mensen behoeftige gezinnen willen helpen. Ze zeiden dat zelfs als ze geen hulp kregen, ze toch blij waren met deze ontmoeting, dat er mensen in de wereld zijn die zich zorgen maken over degenen die in armoede leven.

We zijn van plan om meneer Rafik Serobyan in het project seniorsponsoring in te schrijven. Als gevolg hiervan ontvangt hij voedingspakketten, krijgt hij medische hulp, kleding, verzorgingsproducten, sociaal psychologische ondersteuning en tijdens de windermaanden krijgt hij verwarming.  Zeer belangrijk hierbij is dat hij weer in de samenleving zal worden geïntegreerd. Hij zal mensen ontmoeten, lezen, en psychologische en geestelijke gesprekken voeren. Zijn vrouw, mevrouw Eghsan heeft inmiddels een sponsor gevonden.

Het bericht Rafik Serobyan verscheen eerst op Mensenkinderen.

Mevrouw Svetlana (73) en haar man Samvel (73) zijn beide ingenieur van beroep. Ze studeerden samen aan hetzelfde instituut, stichtten een gezin en kregen samen twee dochters. De meisjes zijn getrouwd, hebben een gezin. De één woont intussen in Rusland, heeft 2 kinderen, de communicatie met de ouders is alleen telefonisch (ze zijn al lang niet meer in Armenië) en de ander woont met haar gezin in Yerevan, maar bezoekt haar ouders zelden wegens tijdgebrek.

Mevrouw Svetlana en meneer Samvel zijn jaren geleden hun huis kwijtgeraakt door gezondheids- en familieproblemen. De ene dochter heeft mevrouw Svetlana en haar man toen geholpen om niet op straat terecht te komen. Nadat ze hun huis kwijt zijn geraakt, wonen ze al meer dan 10 jaar in het huis van de ouders van de man van hun dochter. “Dat is de grootste hulp waarmee ze ons kon helpen”. Dit huis bestaat uit één kamer. De spullen zijn allemaal oud en eigendom van de eigenaren.

Hun enige bestaansmiddel is het ouderdomspensioen, dat door jarenlange werkervaring bij elkaar geteld oploopt tot 100.000 dram (245 euro) per maand. Na zijn pensionering probeerde meneer Samvel verder te gaan met het verdienen van de kost door als bewaker of als chauffeur te werken. Maar hij heeft gezondheidsproblemen waardoor hij zijn werk niet kon voortzetten. Hij kreeg een hartinfarct, daarop volgden langdurige behandelingen, en door de plotselinge verslechtering van zijn toestand onderging hij in 2021 een open operatie. In januari kreeg hij een shunt op zijn hart. Voor deze operatie betaalden ze met schulden, die nu nog steeds moeten worden afgelost!

Mevrouw Svetlana houdt van huishoudelijk werk, hiervan getuigt de netheid en de schoonheid in haar huis. We zagen haar handmatig gedroogde vruchten inmaken, die bedoeld zijn als medicijn voor haar man. Een puree van deze vruchten is namelijk rijk aan natuurlijke vitamines. De gezondheidsproblemen van mevrouw Svetlana zijn talrijk en vragen constante follow-ups, tests, onderzoeken en medicatie. Voor diabetes neemt ze altijd “Metformine D”, voor de schildklierfunctie “Teraflek”, voor osteoporose en voor osteochondrose moet ze “Chondroxide” vitamine “D” en “Calcium” gebruiken.

Ze moet nieuwe onderzoeken ondergaan, maar heeft de kans hiervoor niet, en haar gezichtsvermogen gaat ook achteruit waardoor ze een nieuwe bril moet hebben. Maar eerst heeft ze dringend goede voeding nodig.

Met behulp van dit project ouderensponsoring willen we het dagelijkse leven van mevrouw Svetlana Nalbandyan veranderen. Ze gaat maandelijks etenswaren krijgen, maar ook hulp door middel van kleding, medicijnen en beddengoed. Er zullen voor hen ontmoetingen worden georganiseerd, verder zullen er sociaalpsychologische diensten worden verleend.

En u kunt dit mogelijk maken door haar sponsor te worden.

Het bericht Svetlana Nalbandyan verscheen eerst op Mensenkinderen.