Meneer Karlen Khachatryan woont in Yerevan, de hoofdstad van de Armeense  Republiek, en met meer dan een miljoen inwoners is het ook de grootste stad van het land. Yerevan ligt in het 300 km2 grote dal van de Ararat, en is één van de oudste steden ter wereld (het werd gebouwd in 782 voor Christus). De stad is nu het economische, politieke, culturele en wetenschappelijke hart van Armenië, maar ondanks dat alles zijn er ook veel arme ouderen te vinden. Velen van hen doen daarvoor een beroep op Mensenkinderen voor hulp.

Meneer Karlen is net 66 jaar geworden en is al 38 jaar getrouwd met zijn vrouw Knarik. Ze hebben vier kinderen gekregen. Hun zoon is 38 jaar oud en gescheiden. Hij heeft drie kinderen van wie één door hem wordt verzorgd en de andere twee door de moeder van de kinderen. Behalve deze zoon hebben meneer Karlen en mevrouw Knarik nog drie dochters. De eerste dochter is een alleenstaande moeder, zij heeft één dochter en woont bij haar ouders. De andere twee dochters zijn na hun huwelijk elders gaan wonen.

Ze wonen nu dus met hun zessen: meneer Karlen, mevrouw Knarik, hun zoon, kleinzoon, hun dochter en kleindochter. De familie Khachatryan heeft geen eigen huis. Het huis waar ze nu wonen, is gehuurd. De meubels zijn vooral eigendom van de verhuurder en de huur bedraagt 80.000 dram per maand (140 Euro). De huur kunnen ze met moeite betalen.

Meneer Karlen heeft zijn leven lang als bouwvakker gewerkt. Hij heeft echter niet altijd werk gehad. Zeven jaar geleden hebben meneer Karlen en zijn vrouw hun woning verkocht en zijn naar Kazachstan gereisd waar meneer Karlen weer in de bouw zou kunnen werken. Na een korte tijd bleek meneer Karlen problemen met de bloedvaten van zijn been te hebben. Dit was zo ernstig dat zijn been met spoed geamputeerd moest worden. Sindsdien is meneer Karlen gehandicapt en zit hij in een rolstoel. Het echtpaar is weer terug in Armenië en woont weer bij de kinderen hoewel ze ook graag apart zouden willen wonen.

Behalve deze amputatie heeft meneer Karlen ook een beroerte gehad en heeft hij een hartoperatie ondergaan. Hij beweegt moeizaam en neemt dagelijks medicijnen in. De enige thuis die werkt is zijn vrouw Knarik. Ze is schoonmaakster en verdient slechts 78000 dram (136,- Euro). Hierdoor heeft het gezin veel schulden. Met moeite betalen ze de huur van het huis en de vaste lasten.

Meneer Karlen brengt zijn dag thuis door. Hij kijkt tv, brengt tijd door met zijn kleinkinderen die heel veel van hun opa houden. Voor zijn beroerte en zijn hartoperatie geloofde meneer Karlen niet in God, maar nu wel want Gods kracht helpt hem om te leven. Ook mevrouw Knarik gelooft in God, bidt en dankt Hem voor alles.

De familie zou gelukkig zijn als ze voedsel, medicijnen, kleding en misschien ook financiële steun zouden mogen krijgen om de huur van het huis te kunnen betalen. Ze leven momenteel van het loon van mevrouw Knarik en het pensioen van meneer Karlen.

We zijn van plan om meneer Karlen Khachatryan in het project seniorsponsoring in te schrijven. Als gevolg hiervan ontvangt hij voedingspakketten, krijgt hij medische hulp, kleding, verzorgingsproducten, sociaal psychologische ondersteuning en tijdens de windermaanden krijgt hij verwarming.  Zeer belangrijk hierbij is dat hij weer in de samenleving zal worden geïntegreerd. Hij zal mensen ontmoeten, lezen, en psychologische en geestelijke gesprekken voeren.