Mevrouw Anahit Nalbandyan woont in Yerevan, de hoofdstad van de Armeense  Republiek, en met meer dan een miljoen inwoners is het ook de grootste stad van het land. Yerevan ligt in het 300 km2 grote dal van de Ararat, en is één van de oudste steden ter wereld (het werd gebouwd in 782 voor Christus). De stad is nu het economische, politieke, culturele en wetenschappelijke hart van Armenië, maar ondanks dat alles zijn er ook veel arme ouderen te vinden. Velen van hen doen daarvoor een beroep op Mensenkinderen voor hulp.

Mevrouw Anahit is 66  jaar en al 44 jaar weduwe. Ze is getrouwd in het jaar 1976 en direct na de bruiloft werd haar man ziek. Er werd kanker bij hem vastgesteld. Een behandeling kon hij niet krijgen; kanker was toen een dodelijke en ongeneeslijke ziekte. In 1977 kwam het verwachte kind van het echtpaar ter wereld: een meisje met de naam Anna. Anna’s vader overleed op dezelfde dag dat Anna werd geboren. Mevrouw Anahit maakte op één dag geluk en ongeluk mee.

Omdat mevrouw Anahit nu alleen voor haar kind moest zorgen, besloten de grootouders die toen nog in leven waren om hun kleindochter te adopteren. Ze zorgden goed voor Anna zodat ze goed opgroeide. Nu is Anna 44 jaar oud. Hoewel ze zonder vader is opgegroeid, heeft ze toch veel aandacht van haar familie gehad. Ze kon goed leren op school en daarna wilde ze een juridische opleiding volgen. Ze werd toegelaten tot de universiteit maar kon haar opleiding niet afmaken omdat ze daarvoor moest betalen. Anna is nooit getrouwd.

Mevrouw Anahit en haar dochter Anna wonen in het huis dat ze in de Sovjetjaren van de staat hebben gekregen. Het huis bestaat uit een woonkamer, een badkamer en een keuken. De meubels zijn erg oud, versleten en kapot maar ze kunnen geen nieuwe meubels kopen. Mevrouw Anahit heeft op de markt gewerkt als verkoper en ook als koffiezetter. Nu is ze ziek. Anna is gezond maar omdat ze geen diploma heeft, heeft ze nooit een baan kunnen vinden.

Al 10 jaar lang lijdt mevrouw Anahit aan artrose. Behandelingen kan ze niet betalen en ze verzacht de pijn met medicijnen en pijnstillers. Ooit heeft een arts een operatie/prothese voorgesteld die 1.000.000 dram/1580 euro zou kosten. Zoveel geld had ze niet en daarom is ze nooit geopereerd.

Nu loopt mevrouw Anahit met een stok. ’s Winters verlaat ze het huis bijna niet omdat ze bang is om te vallen. Thuis is het in de winter ook erg koud omdat ze geen geld hebben om een elektrische verwarming te kopen en om voor extra elektriciteit te betalen. De woning is erg verwaarloosd, vooral de deur van het balkon is aan vervanging toe. Omdat het vaak waait, worden ze in de winter vaak ziek. De badkamer moet ook gerepareerd worden. Ze hebben geen wasmachine. In de zomer gebruiken ze geen koelkast omdat ze geen geld hebben voor de extra elektriciteitskosten. Het totale inkomen bedraagt 34000 dram/53 euro. Dit is het pensioen dat aan mevrouw Anahit uitgekeerd wordt. Mevrouw Anahit en Anna vragen om hulp. Ze hebben behoefte aan voedsel en als het kan, willen ze ook nieuwe deuren voor het balkon.

We zijn van plan om mevrouw Anahit Nalbandyan in het project seniorsponsoring in te schrijven. Als gevolg hiervan ontvangt zij voedingspakketten, krijgt zij medische hulp, kleding, verzorgingsproducten, sociaal psychologische ondersteuning en tijdens de windermaanden krijgt zij verwarming.  Zeer belangrijk hierbij is dat zij weer in de samenleving zal worden geïntegreerd. Zij zal mensen ontmoeten, lezen, en psychologische en geestelijke gesprekken voeren.